nrxb01 | Ze zijn moe.
nrxb02 | Ze zijn ongesteld.
nrxb03 | Ze zijn bijna ongesteld.
nrxb04 | Ze zijn aan de pil.
nrxb05 | Ze kijken een zielige film.
nrxb06 | Ze hebben pijn.
nrxb07 | Ze denken aan iets of iemand.
nrxb08 | I just don't know.

En de laatste tijd heb ik vooral last van nrxb08…
En het nare daaraan is dat je gewoon geen idee hebt waardoor het komt.
Or actually I do: het komt door nrxb02 en nog vaker door nrxb03 en misschien wordt het ook wel bexefnvloed door nrxb04.
Maar daar gaat het helemaal niet om. Het gaat om het nare gevoel zelf.
Het gevoel dat je elk moment watervallen kan gaan produceren en iedereen om je heen ongemakkelijk laat voelen, incluus jijzelf. Het gevoel dat je jezelf niet goed kent, omdat je geen enkele reden kan bedenken waarom je huilt. En ondertussen hoop je dat iedereen om je heen niet zichzelf hiervan de schuldt geeft, want aan hen ligt het sowieso niet.
Nog naarder is dat je elke keer weer vergeet dat je dit elke maand weer opnieuw kan verwachten en toch vergeet je het telkens weer.

Wat is het ook heerlijk om vrouw te zijn.
Huilen zonder reden en je daarna pas ongelooflijk kut te voelen.
Ach, het lucht wel op en het zal vast wel een functie hebben…

Het is nog niet eens een jaar geleden, dat jij heen ging.
Het voelt als een gemis. Hoewel ik niet eens vaak eraan denk, aan het feit dat jij er niet meer bent. Maar net werd ik weer even hard met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik zal je nooit meer zien, nooit meer kunnen vast houden, nooit meer een liedje voor je kunnen aanvragen…
Want daar begon dit allemaal mee. Ik zag op de tv een meisje met een aandoening, een levensbedreigende aandoening. De televisie volgt haar overal en het blijft de vraag of ze zal overleven. Dan wordt ze opgenomen in het ziekenhuis voor een zoveelste operatie en haar familie vraagt op de radio een liedje voor haar aan.
Mijn gedachten gaan naar jou. Ik bedenk me dat het al veel te lang geleden is dat ik voor jou een liedje heb aangevraagd. En dan dringt het met een klapt tot me door, jij bent er niet meer. Je bent gewoon weg.
Mijn hoofd staat op knappen. Ik snap niet hoe het kan dat ik me dit niet eerder heb gerealiseerd. Ik heb je rouwkaart gelezen, met mijn moeder om je gehuild, in de verte heb ik je kist zien staan. Waarschijnlijk zat jij erin.
Maar pas nu dringt het tot me door: jij bent weg. Focking weg.
Ik herinner me nog de keren dat ik op de parkeerplaats omhoog keek naar jouw raam. Dat ik al rennend en springend en zwaaiend naar de draaideur liep. Dat als ik binnenkwam jouw hele gezicht begon te stralen. Dat je me knuffelde en ik jou kusjes gaf. Dat jij altijd speciale koekjes voor de kinderen van je kleinkinderen had, voor mij dus ook. Dat er een foto van mij aan de muur hing. Ik herinner me je ogen hoe die glunderen als jij vertelde dat mijn moeder je eerste kleinkind was en hoe blij je was dat wij jouw klein-kleinkinderen waren. Ik herinner me ook de keren dat het slechter met je ging, de keren dat we konden zien dat je langzaam wegkwijnde. Op dat soort momenten stuurde mama ons altijd naar de geitjes, zodat we haar niet hoefden te zien huilen. We mochten altijd op je bed zitten. De volwassen mensen zaten op stoelen, maar wij waren vereerd met onze plek op jouw bed. Van heel vroeger herinner ik me nog hoe jij met je buurvrouwen spelletjes speelde en dat ik jou dan mocht helpen. In die tijd gaf jij ook altijd wat van je kant-en-klaar-maaltijden aan ons. Later wou mama dat niet meer hebben. En altijd als we weer gingen, bleven we zwaaien totdat we de straat uit waren. Eerst stond je dan buiten, later achter het glas, en nog veel later bleef je op je kamer: zwaaien achter het raam. Toen kwamen de dagen dat je zelfs dat niet meer aankon, maar toch bleef ik zwaaien.
De laatste keer dat we naar je toegingen, waarschuwde mama mij dat dit waarschijnlijk de laatste keer zou zijn. Ik wou het niet accepteren. Jij kon niet doodgaan. Jij was altijd zo'n schriel mensje geweest, maar met zoveel kracht. Als jij dood zou gaan, …
Maar het bericht kwam.
Je was niet meer.

Ik mis je Oude Beppe. Dikke txfbt, van je klein-kleinkind.

Readers!

Ik heb al eeuwen niet meer gepost, maar ik zal het de komende tijd wat meer up-to-date proberen te houden. Momenteel heb ik drie weken vakantie, komende maandag begint het nieuwe blok van de studie.

Dubbeldate.
De vakantie begon met een dubbeldate. Samen met vriendlief en vriend van hem en een zekere vriendin van mij zouden we naar de bios gaan en daarna nog even gezellig nahangen. Het verliep echter een tikkeltje anders. Vriendlief woont nou niet zo een-twee-drie om de hoek, dus het was eerst nog even lastig om de juiste bios uit te zoeken. Voor de film die Vriendin en ik wouden zien waren we te laat en zo belandden we bij de slechtste film ooit… Vriendlief was bijna van plan om de bioszaal uit te lopen en Vriend viel thuis bijna in slaap. Waarschijnlijk mogen Vriendin en ik niet snel weer de film uitkiezen.

Stadten.
Met mams ben ik een dagje de stad in gegaan. De dag ervoor was ik bij vriendlief en mams en ik hadden afgesproken bij mijn middelbare school. Na een kwartiertje wachten toch maar even gebeld; ze was totaal de tijd vergeten, maar zou zo snel mogelijk komen. Het daarop volgende halfuurtje heb ik schuilend doorgebracht in een bushokje, wat regende het zeg! Uiteindelijk was het toch een geslaagde dag. Een ontzettend vies broodje gegeten, maar toch ook rokje rijker. Of armer, het is net hoe je het bekijkt.

Texas Steakhouse.
Enkele vrienden van Vriendlief had ik al ontmoet, maar nu zou ik voor het eerst de andere vriendengroep ontmoeten. Ik had er ongelooflijk veel zin in, maar vond het toch ook wel weer spannend. De eerste momenten was het even wennen, maar daarna heb ik echt een super avond gehad. Een ex van Vriendlief was er ook, maar het klikte juist heel erg goed met haar, helemaal niet ongemakkelijk. Natuurlijk blijft het idee van exen altijd raar, maar je kan ze niet zomaar wegstoppen in een hoekje en ze proberen te vergeten. Maar back to the subject: Texas Steakhouse. In het restaurant was het toegestaan om met pinda's te gooien, dus dat werd door ons ook volop gedaan. Ronduit geweldig! Als dessert hebben we met z'n driexeben – Vriendlief, Vriend en ik – een enorme ijscoupe met vruchtjes opgegeten. Het idee was dat ik daarna naar Deventer zou treinen en dat ik vanuit daar met mijn paps naar huis zou rijden. We gingen echter nog met een select groepje pokeren, waarbij ik xe9xe9n euro won en geen enkele euro rijker werd. Uiteindelijk ben ik leuk bij Vriendlief blijven slapen. De ochtend erop toch wel vroeg eruit, omdat er toch nog gewerkt moest worden. De twee uurtjes slaap maakten die dag niet veel mooier.

Tentamen.
In mijn tweede week had ik mijn allereeste tentamen. De hele periode had ik alles redelijk goed bijgehouden, dus het was appeltje-eitje. Het cijfer heb ik nog niet binnen, maar dat zal snel komen. Hopelijk. Ondertussen heb ik nu snel weer even op de mail gekeken, maar dat was tevergeefs. Damnd.

Scheveningen en Den Haag.
Al een hele tijd wou ik gewoon een keer een dagje naar zee. Het werd Scheveningen met een tussenstop in Den Haag. Daar hebben mams en ik de dag begonnen in een heerlijk bakkerswinkeltje met een kop chocolademelk met slagroom en een hemels taartje. Daarna hebben we even door de winkelstraat geslenterd (aanwinst: groene leren jas) en daarop de tram naar Scheveningen-strand gepakt. De regenlaarzen hadden we allebei in een plastic tas meegenomen, dus even daarop stonden we met z'n tweexebn in de zee te springen. Mama waarschuwde me nog voor de grap: 'Niet de camera laten vallen, hxe8? Hahaha!', waarop ik pardoes mijn camera liet vallen. Gelukkig in het zand, maar alsnog is de camera kapot. Door allemaal miniscule zandkorreltjes kan de lens niet meer voldoende uitzoomen, beetje belachelijk. Even later terug in Den Haag lopen we langs een raam en zien daar zomaar twee vriendinnen van mij zitten. Na de diploma-uitreiking en de zomervakantie heb ik ze amper meer gesproken, maar het was toch leuk om ze weer te zien. Hoewel het allemaal toch een beetje dubbel blijft… Na heerlijk gegeten te hebben in een restaurantje, bleek op het station dat de treinen niet normaal reden en dat het nog maar de vraag was of we thuis kwamen. We zijn veilig thuis gekomen, met de laatste bus en ontzettend uitgeput. Het was in ieder geval een geslaagd dagje zee.

Studie.
Komende maandag begin ik aan mijn tweede blok van de studie Communication and Media Design (CMD) aan de Hogeschool te Utrecht (HU). Het eerste blok was echt ronduit geweldig.Gexefnteresseerden kunnen kijken op mijn Portfolio-site, dit is het eindproject van xe9xe9n vak met daarop ook enkele andere opdrachten.Het is lastig te verwoorden hoe ontzettend ik genoten heb van alle lessen, alle mensen, maar ook alle opdrachten. Vele dagen achtereen was ik nog tot half 2 of half 3 bezig met de opdrachten. Vrijwel elke keer reis ik samen met een klasgenootje uit een dorp in de buurt. Ontzettend gezellig! Momenteel wil ik eigenlijk wel graag op kamers, eindelijk een eigen plekje (met een twee-persoons bed…). Alleen heb ik geen flauw idee hoe ik dat zou moeten klaar spelen met geld en met de tijd voor een baantje. 

Vriendlief.
Eerst even een little note: ik wil vooral niet opscheppen of overdrijven, dus daarom zal ik het enkel bij de waarheid houden.
Hij is gewoon zo .. mmmm. Zo superleuk, zo ontzettend lief en ongelooflijk aantrekkelijk. En zijn karakter, wow, ook al zo leuk! Dat klinkt vaak als zo'n dooddoener: 'Hij heeft een mooi karakter.', maar het is gewoon waar. En ook nog een gevoel voor humor. Elke keer als ik hem weer zie, hoor, voel, dan maakt mijn hart een klein sprongetje. I'm just so madly in love. Het is zo bizar, maar zo super.
Ik las laatst een mooie tekst, het kwam erop neer dat de persoon aan wie je het eerst denkt als je wakker wordt, ofwel jouw pijn veroorzaakt, ofwel je happiness. It is true.

11'09''01
USA Segment
Written & Directed by Sean Penn
Starring Ernest Borgnine

Tip: Bekijk hem op breedbeeldformaat.

Komende dagen zal ik mij bevinden in de Domstad.
Het zal misschien nog niet zo duidelijk naar voren gekomen zijn, maar … ik ga daar studeren!
Dit jaar begin ik met de studie Communication & MediaDesign. Zodra ik mijn eerste colleges heb gehad, zal ik jullie meer over deze studie vertellen. Momenteel is het zelfs voor mij nog niet heel erg duidelijk wat ik allemaal ga doen en leren. Kort kan ik wel vertellen dat deze studie met vormgeven te maken heeft en met media – zowel nieuwe als oude.
Deze week ga ik kennis maken met de geweldige stad Utrecht, wat hopelijk binnenkort ook mijn woonplaats gaat worden! Iedereen hierbij opgeroepen: ken je iemand met een kamer? Meld het!
Maar terug naar het onderwerp van deze post: de UIT! Deze afkorting staat voor: Utrechtse Introductie Tijd. Tot en met vrijdagochtend zal ik heel veel nieuwe indrukken krijgen, heel veel nieuwe mensen ontmoeten, heel veel feesten en heel weinig slapen – xf3ntzettend veel zin in!
Hier alvast voor jullie het UITlied van 2010…

Ik hou van je geur die zich heeft vastgehaakt in mijn huid.
Ik hou van je blik als ik iets onverwachts tegen je zeg.
Ik hou van je als je je ergens op concentreert.
Ik hou van je verhalen.
Ik hou van je armen om mij heen en je mond op mijn lippen.
Ik hou van zoveel dingen, zolang jij er maar wat mee te maken hebt.
Het is gewoon ongelooflijk en bizar.

Ik ben achttien.
Achttien, de leeftijd waarop je nou eens echt moet beginnen met na te denken over je leven, de leeftijd waarop je ook pas echt begint te realiseren dat het leven eindig is, de leeftijd waarop je de wereld eindelijk ervaart zoals hij is: als een beerput vol met ellende, maar ook de leeftijd waarop je nog elke dag weer verbaasd wordt door de wonderen van de wereld en hoopt nog veel meer uitzonderlijke, bijzondere en interessante dagen op deze wereldbol door te mogen brengen.
Wat ben ik blij dat ik mag leven!

Rxeave la vie, vis tes rxeaves. – Droom je leven, leef je droom.
Frans spreekwoord.

Aan toekomstdromen of toekomstwensen doe ik simpelweg niet. De wereld en ikzelf veranderen zo godsgruwelijk snel, dat het onmogelijk is om een vast toekomstbeeld te crexebren.
Als ik heel eerlijk moet zijn, heb ik ze wel. Toekomstdromen en toekomstwensen.
Ik wil als een zelfstandige vrouw in het leven staan.
Ik wil mijn studie in xe9xe9n keer afronden en daarna gelijk aan de slag gaan.
Ik wil mensen aan het denken zetten met mijn ontwerpen en creaties.
Ik wil dat ik mensen om me heen heb van wie ik houd.
Ik wil de wereld zien en met heel veel nieuwe mensen in contact komen.
Ik wil de wereld ietsje mooier maken.
Maar bovenal wil ik mijn leven leven, tot het uiterste en het minimale.

Happy Birthday to me! En dat er nog vele jaren mogen volgen!

About you.

About love in general.

About all the people in the world.

About the pain of all those people.

About life and death.

About myself.

About my life.

About the future.

About the past.

About the present.

In short: about the world you and I live in.

Continue reading →

Als ze terugdenkt aan het verleden, prikken de tranen in haar ogen. De wil om ze weg te vegen is er niet. Ze kan zichzelf wel voor haar hoofd slaan; waarom komt ze ook elke keer terug op dat vage gevoel van liefde. Het is zo ongrijpbaar, zo onwerkelijk. Hoewel ze hem niet kan uit staan, kan ze zeker niet zonder hem. Ze weet het, maar laat het begaan. Het is ook beter om het verleden te laten rusten en uit te kijken naar een nieuwe morgen. Maar ze realiseert zich dat deze dag nog niet voorbij is… Er is sprake van een oneindige dag. Hij heeft voorgoed een plekje in haar hart. She knows and wonders if he knows she knows.

P.s.: Dit bericht heb ik een hele lange tijd bewaard als klad, maar nu werd het tijd om 'm te publiceren.

"Maar aan de andere kant, redeneerde ik, zou een weekend met Marc me met zo veel positieve energie vervullen dat het niet hinderde dat het slot wat minder was. Net als in het gedicht waarin wordt gezegd dat de dood de prijs is die we moeten betalen voor het privilege te leven."

Boek: De liefde van mijn leven.
Auteur: Louise Douglas.

De dood als prijs voor het privilege te leven… De dood van geliefden valt mij zwaarder dan mijn eigen toekomstige dood. Enkel het idee dat ik mijn geliefden achter moet laten en niets meer voor ze kan betekenen, maakt voor mij mijn eigen dood moeilijk. Maar de dood van mijn geliefden, dat is het zwaarste wat in mijn leven kan gebeuren. Voor mij is de dood van geliefden en het ongeluk van anderen de prijs die ik moet betalen voor het privilege te leven.
Hoe zien jullie dit?